تبلیغات
ولی العصر - ثواب گریه

ثواب گریه

پنجشنبه 16 آذر 1391 02:08 ب.ظ

نویسنده : سروش بابائی

 محمّد بن ابى عماره كوفى گوید: از امام صادق (ع) شنیدم كه مى‏فرمود: هر كس در راه ما بخاطر خونى كه از ما ریخته شده، یا حقّى كه از ما بتاراج رفته، یا پرده آبرو و حیثیّتى كه از ما یا یكى از شیعیان ما دریده گشته قطره اشكى بریزد، بدین سبب خداوند متعال او را یكى حقب (كه هشتاد سال است) در بهشت جاى دهد.

                              ( الأمالی (للمفید) / ترجمه استاد ولى، متن، ص: 193)

 ربیع بن منذر از پدرش روایت كند كه امام حسین (ع) فرمود:

 بنده‏اى نیست كه در راه ما دو چشمش سرشك بارد، یا قطره‏اى اشك از دو دیده‏اش فرو ریزد جز اینكه خداوند بدان سبب یك حقب (هشتاد سال) او را در بهشت جاى دهد. احمد بن یحیى اودى (راوى خبر) گوید: من امام حسین (ع) را در خواب دیدم و عرض كردم: مخوّل بن ابراهیم از ربیع بن منذر از پدرش برایم باز گفت كه شما فرموده‏اید: بنده‏اى نیست كه دو چشمش در باره ما اشك بریزد، یا دو دیده‏اش در راه ما بگرید جز اینكه خداوند بدان سبب یك حقب او را در بهشت جاى دهد. احمد بن یحیى اودى (راوى خبر) گوید: من امام حسین (ع) را در خواب دیدم و عرض كردم: مخوّل بن ابراهیم از ربیع بن منذر از پدرش برایم باز گفت كه شما فرموده‏اید: بنده‏اى نیست كه دو چشمش در باره ما اشك بریزد، یا دو دیده‏اش در راه ما بگرید جز اینكه خداوند بدان سبب یك حقب او را در بهشت جاى دهد، حضرت فرمود: آرى (من گفته‏ام)، عرضكردم: در این صورت سند حدیث میان من و شما ساقط گشت (و من دیگر بدون واسطه این حدیث را از شما روایت مى‏كنم).

الأمالی (للمفید) / ترجمه استاد ولى، متن، ص: 388

در بعضى از كتابهاى علماى شیعه از سید على حسینى حكایت شده كه گفت: من با گروهى از مؤمنین در جوار حضرت على بن موسى الرضا علیه السّلام مجاور بودم. وقتى روز عاشورا فرا رسید یكى از یاران ما كتاب مقتل امام حسین علیه السّلام را میخواند تا رسید به این روایت كه:حضرت امام محمّد باقر علیه السّلام میفرماید: كسى كه چشمانش در مصیبت امام حسین اشك بریزد و لو اینكه به اندازه بال یك مگس باشد خدا گناهان او را مى‏آمرزد و لو اینكه بقدر كف دریا باشند.در آن مجلس شخصى بود كه داراى جهل مركب‏بود و ادعاى علم میكرد ولى علم و دانشى نداشت. وى گفت: این حدیث صحیح نیست و عقل به آن معتقد نمیشود. در باره این موضوع بین ما قیل و قالهائى شد تا اینكه از آن مجلس‏پراكنده شدیم. ولى آن شخص در تكذیب این حدیث اصرار داشت.آن مرد در آن شب خوابید و در عالم خواب دید كه گویا؛ قیامت قیام كرده و مردم همه در یك زمین محشور شده‏اند. میزانها نصب گردیده، صراط گسترده شده، محاسبات آماده‏اند. نامه‏هاى اعمال گشوده شده و دوزخ شعله‏ور گردیده، بهشت زینت شده، حرارت بر او شدید شده، او در این بین شدیدا عطشان و طالب آب بود ولى آب نبود!! وقتى وى بطرف راست و چپ خود توجهى نمود با حوضى مواجه شد كه فوق العاده طویل و عریض بود! میگوید: من با خودم گفتم: این همان حوض كوثر است و داراى یك آبى است كه از برف سردتر و از عسل شیرین‏تر میباشد.ناگاه دید، دو نفر مرد و یك زن نزد آن حوض میباشند كه نور آنان بر خلائق میدرخشد! و مع ذلك ایشان سیاه پوش و گریان و محزون بودند! راوى میگوید: من گفتم: اینان كیانند!؟ در جوابم گفته شد: این آقا محمّد مصطفى، این آقا، امام على مرتضى، این بانو، فاطمه زهراء صلّى اللَّه علیهم اجمعین میباشند. گفتم: پس چرا مى‏بینم لباس سیاه پوشیده‏اند و گریان و محزون هستند!؟ بمن گفته شد: آیا امروز روز عاشورا نیست كه روز قتل امام حسین علیه السّلام است!؟ ایشان بدین لحاظ محزون میباشند.من نزدیك حضرت زهراى اطهر رفتم و به او گفتم: اى دختر رسول خدا! من عطشانم. ناگاه دیدم آن حضرت با حالى خشمناك بمن نگریست و فرمود: تو آن شخصى هستى كه منكر ثواب و فضیلت‏ گریه‏ كردن در عزاى فرزندم حسین میباشى؟ همان حسینى كه جان قلب من و نور چشم من و سید و بزرگ شهیدان است، همان حسینى كه بوسیله ظلم و دشمنى بقتل رسید! خدا آن افرادى را كه‏در حق حسینم ستم كردند و او را شهید نمودند و مانع آب آشامیدن وى شدند لعنت كند!! راوى میگوید: من در حالى از خواب بیدار شدم كه دچار جزع و خوف شده بودم! و فراوان استغفار میكردم و از تكذیب آن حدیث پشیمان شدم! آنگاه نزد آن رفقائى آمدم كه با آنان بودم و پس از اینكه خواب خود را نقل كردم توبه و انابه نمودم.

زندگانى حضرت امام حسن مجتبى علیه السلام ( ترجمه جلد 44 بحار الأنوار)، ص: 314

مؤلف گوید: در تألیفات بعضى از نویسندگان معاصر كه مورد وثوق است دیدم، روایت شده: هنگامى كه پیغمبر اعظم اسلام صلّى اللَّه علیه و آله فاطمه اطهر را از شهادت فرزندش حسین و آن مصائبى كه دچار آن حضرت شد آگاه نمود آن بانو گریه شدیدى كرد و گفت: پدر جان! یك چنین مصائبى در چه موقع رخ میدهد؟ فرمود در آن زمانى كه من و تو و على در دنیا نباشیم! گریه حضرت زهراء شدیدتر شد و گفت: پدر جان! پس چه كسى براى حسینم گریه خواهد كرد و چه كسى متصدى عزادارى وى خواهد شد!؟پیامبر معظم فرمود: اى فاطمه! زنان امت من بر زنان اهل بیتم و مردان ایشان بر مردان اهل بیت من گریه خواهند كرد، همه ساله هر گروهى پس از دیگرى عزادارى را تجدید مینمایند. هنگامى كه روز قیامت فرا رسد تو زنان امت من و من مردان آنان را شفاعت خواهیم كرد. هر یكى از ایشان كه در مصیبت امام حسین گریه كند ما دست او را میگیریم و داخل بهشت مینمائیم.اى فاطمه! هر چشمى فرداى قیامت گریان است غیر از چشمى كه در مصیبت حسین گریه كند، زیرا صاحب آن چشم خندان و مژده نعمت‏هاى بهشت به وى داده خواهد شد.

زندگانى حضرت امام حسن مجتبى علیه السلام ( ترجمه جلد 44 بحار الأنوار)، ص: 313

در كتاب سابق الذكر از عبد اللَّه بن بكیر (بضم باء و فتح كاف) نقل میكند كه گفت: من با حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام حج بجاى آوردم و به آن حضرت گفتم: یا بن رسول اللَّه! اگر قبر امام حسین علیه السّلام شكافته شود آیا چیزى از بدن مقدسش در آن بدست مى‏آید؟ فرمود: اى پسر بكیر! عجب پرسش بزرگى كردى!! امام حسین علیه السّلام با پدر و مادر و برادرش در منزل پیامبر اسلام صلّى اللَّه علیه و آله میباشند و با آن حضرت مشغول خوردن رزق و روزى و شادمانى هستند. امام حسین علیه السّلام در طرف راست عرش میباشد و میگوید: پروردگارا! به آن وعده‏اى كه بمن داده‏اى وفا كن. امام حسین بزوارش نظر مرحمت دارد، آن بزرگوار زوار خود را با نام آنان و نام پدرانشان و آنچه كه دارند بهتر از این میشناسد كه یكى از ایشان فرزند خود را بشناسد. امام حسین علیه السّلام به افرادى كه برایش گریه میكنند نظر مرحمت دارد و براى آنان طلب مغفرت مینماید و از پدرش تقاضا میكند براى ایشان طلب آمرزش كند. امام حسین بگریه‏كننده خود میگوید: اگر میدانستى خدا چه ثوابهائى براى تو آماده كرده فرح و خوشحالى تو از این غم و اندوه تو بیشتر میشد. امام حسین براى كلیه گناه و خطاهاى وى استغفار خواهد كرد.

زندگانى حضرت امام حسن مجتبى علیه السلام ( ترجمه جلد 44 بحار الأنوار)، ص: 312

در كتاب كامل الزیارات از مسمع (بكسر میم اول و سكون سین و فتح میم دوم) كردین نقل میكند كه گفت: امام جعفر صادق علیه السّلام بمن فرمود:تو اهل عراق هستى، آیا بزیارت قبر امام حسین علیه السّلام میروى؟ گفتم: نه زیرا من مردى مشهور و اهل بصره میباشم، نزد ما گروهى هستند كه طرفدار خلیفه میباشند. دشمنان ما كه ناصبى‏ها و اهل قبائل و غیر هم هستند زیادند. من در امان نیستم از اینكه شكایت مرا به خلیفه بكنند و ضررهائى بمن برسد.امام صادق فرمود: آیا مصیبت امام حسین را بخاطر نمى‏آورى؟ گفتم:چرا. فرمود: از مصیبت آن حضرت ناراحت میشوى؟ گفتم: آرى، بخدا قسم بقدرى‏حال گریه بمن دست میدهد كه اهل و عیالم اثر آن را بر من مشاهده میكنند و من بنحوى از غذا خوردن بیزار میشوم كه اثر آن در صورتم معلوم میگردد.حضرت صادق فرمود: خدا اشكهاى تو را رحمت كند: آیا نه چنین است كه تو در ردیف افرادى خواهى بود كه براى مصیبت ما جزع و فزع میكنند براى خوف ما خائف میشوند، براى امنیت ما ایمن خواهند بود.تو بزودى در موقع مردن خود خواهى دید كه پدرانم نزد تو حاضر میشوند و به ملك الموت در باره تو توصیه مینمایند، بشاراتى بتو خواهند داد كه قبل از موت چشم تو روشن خواهد شد و ملك الموت در آن موقع از مادر مهربان بفرزند خود بتو مهربانتر خواهد بود.مسمع میگوید: سپس حضرت صادق گریان شد و من هم گریان شدم آنگاه آن حضرت فرمود: سپاس مخصوص آن خدائى است كه ما را بوسیله رحمت خود بر خلق خویشتن فضیلت و برترى داد و ما اهل بیت را برحمت خود اختصاص داد. اى مسمع زمین و آسمان از موقعى كه امیر المؤمنین على شهید شده است براى ما گریه مینمایند و ملائكه براى ما گریه بیشترى كردند. گریه ملائكه براى ما از موقعى كه مردان ما شهید شدند خاتمه نیافته است. هیچ شخصى براى مصائب ما گریه نمیكند مگر اینكه قبل از ریزش اشك چشمش خدا او را مى‏آمرزد هنگامى كه اشك وى بگونه‏هاى صورتش جارى شود اگر یك قطره از آن در آتش جهنم بچكد بنحوى حرارت آن را خاموش میكند كه حرارتى نخواهد داشت.كسى كه دلش براى ما بسوزد در موقع جان دادن بقدرى خوشحال میشوند كه تا وقتى نزد حوض كوثر بر ما وارد شود آن خوشحالى در قلبش خواهد بود حوض كوثر از ورود او براى محبتى كه بما دارد فرحمند مى‏شود و بقدرى از انواع و اقسام غذا به وى میدهد كه دوست ندارد از آنجا خارج شود.اى مسمع! كسى كه یك شربت آب حوض كوثر را بیاشامد بعدا هرگز تشنه نخواهد شد و مشقتى نخواهد دید. آب كوثر داراى خنكى كافور، بوى مشك،طعم زنجبیل، شیرین‏تر از عسل، نرم‏تر از كره، صاف‏تر از اشك، خوشبوتر از عنبر است. از چشمه تسنیم خارج مى‏شود و به نهرهاى بهشت عبور میكند و بر درّ و یاقوت جارى میگردد. تعداد پیاله‏هائى كه در میان حوض كوثر است از شماره ستارگان بیشتر میباشد. بوى حوض كوثر از هزار سال راه بمشام میرسد پیاله‏هاى آن از طلا و نقره و گوهرهاى الوان است. كلیه بوهاى خوش را بمشام آشامنده خود میرساند. آشامنده آب كوثر میگوید: كاش من همین جا میبودم و عوض و بدلى انتخاب نمى‏كردم و از اینجا بجاى دیگرى محول نمیشدم.اى مسمع! آیا نه چنین است كه از آن حوض سیراب خواهى شد! هیچ چشمى براى ما گریان نمى‏شود مگر اینكه بوسیله نظر كردن بكوثر شاد خواهد شد. هر كسى كه محب ما باشد از آب كوثر مى‏آشامد.حضرت على بن ابى طالب علیه السّلام در حالى نزد حوض كوثر ایستاده كه عصائى از چوب عوسج بدست دارد و دشمنان ما را با آن دور میكند. آنگاه مردى از دشمنان میگوید: من در دنیا به یگانگى خدا و نبوت پیغمبر اكرم شهادت داده‏ام حضرت امیر میفرماید: نزد فلانى كه امام تو بوده برو و از او بخواه تا براى تو شفاعت كند. وى میگوید: آن امامى كه تو میگوئى از من بیزارى میجوید.حضرت امیر میفرماید: برگرد و از آن شخصى كه او را دوست و بر همه خلق مقدم میداشتى و او را بهترین خلق میدانستى تقاضا كن تا شفیع تو شود. زیرا كسى كه نزد تو بهترین خلق بود سزاوارتر است كه شفاعتش رد نشود. وى خواهد گفت: من از سوز عطش خواهم مرد. حضرت امیر میفرماید: خدا تشنگى و عطش تو را زیاد فرماید!! مسمع گفت: فدایت شوم چگونه آن شخص میتواند نزدیك حوض كوثر بیاید در صورتى كه غیر از او كسى نمیتواند نزد آن حوض بیاید!؟ فرمود: براى اینكه او از كارهاى زشت بر كنار بوده و هر گاه كسى بما ناسزا میگفته جلوگیرى میكرده و از امور خطرناكى كه دیگران انجام میدادند اجتناب مینموده. این اعمال رابجهت محبتى كه بما داشته باشد یا از روى هوا و هوس انجام نمیداده، بلكه براى آن جد و جهدى كه در باره عبادت و تدین خود داشته و از بد گوئى مردم خوددارى میكرده انجام میداده است. ولى قلبش منافق و داراى مذهب ناصبى و تابع ناصبى‏هاى گذشته و دوستى آنان بوده و ایشان را بر هر كسى مقدم مى‏داشته‏

زندگانى حضرت امام حسن مجتبى علیه السلام ( ترجمه جلد 44 بحار الأنوار)، ص: 309

صدوق در كتاب امالى روایت میكند كه حضرت امیر برسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم گفت: یا رسول اللَّه! آیا تو عقیل را دوست میدارى؟ فرمود: آرى بخدا، من عقیل را از دو جهت دوست میدارم: یكى براى خود عقیل و دیگرى براى اینكه ابو طالب او را دوست دارد. پسر این عقیل (یعنى حضرت مسلم) در راه محبت پسر تو (یعنى امام حسین) كشته خواهد شد و چشم‏هاى مؤمنین برایش اشكبار خواهند شد و ملائكه مقربون به او صلوات میفرستند سپس پیغمبر خدا صلّى اللَّه علیه و آله بقدرى گریست‏كه اشكهایش به سینه مباركش فرو ریخت و فرمود: از آن مصائبى كه عترتم بعد از من خواهند دید بخدا شكایت میكنم.ابن طاوس میگوید: از آل رسول صلّى اللَّه علیه و آله روایت شده كه فرمودند: كسى كه براى ما خاندان گریان شود و تعداد صد نفر را گریان كند بهشت از براى او است كسى كه براى ما گریه كند و تعداد پنجاه نفر را بگریاند جزاى او بهشت میباشد اگر كسى براى ما گریه كند و تعداد سى نفر را بگریاند جزاى وى بهشت خواهد بود. كسى كه خودش براى ما گریان شود و تعداد بیست نفر را گریان نماید بهشت جزاى او است. هر كسى براى ما گریه كند و تعداد ده نفر را گریان كند جزاى او بهشت خواهد بود. اگر كسى براى ما گریان شود و یك نفر را گریان نماید بهشت جزاى او میباشد و كسى كه خود را شبیه به گریه‏كننده كند جاى او در بهشت خواهد بود.

زندگانى حضرت امام حسن مجتبى علیه السلام ( ترجمه جلد 44 بحار الأنوار)، ص: 308

نیز در همان كتاب از ابو هارون اعمى نقل میكند كه گفت: من بحضور امام جعفر صادق علیه السّلام مشرف شدم، آن حضرت بمن فرمود: شعر برایم بگو! وقتى شعر گفتم فرمود: منظور من این گونه شعر نیست. بلكه میخواهم از آن شعر و مرثیه‏هائى كه نزد قبر امام حسین میگوئید برایم بگوئید من این شعر را خواندم:

امرر على جدث الحسین‏


فقل لاعظمه الزكیة




یعنى بر سر قبر امام حسین علیه السّلام مرور كن و به استخوانهاى پاك و پاكیزه‏اش بگو.وقتى دیدم حضرت صادق گریان شد من از گفتن شعر خوددارى نمودم. آن بزرگوار فرمود: ما بقى اشعار را بگو. وقتى ما بقى اشعار را گفتم فرمود: بیشتراز این برایم بگو! گفتم:

یا مریم قومى و اندبى مولاك‏


و على الحسین فاسعدى ببكاك‏




یعنى اى مریم! سر از قبر برآور و براى مولاى خودت (امام حسین علیه السّلام) گریه و زارى كن و حسین را بوسیله گریه خویش یارى نما! راوى گوید: امام جعفر صادق علیه السّلام بمن فرمود: اى ابو هارون! هر كسى براى امام حسین شعر بگوید و تعداد ده نفر را گریان كند جزاى او بهشت خواهد بود. سپس آن حضرت همچنان از تعداد نفرات كم كرد تا به یكنفر رسید و فرمود:كسى كه در عزاى حسین شعر بگوید و یك نفر را گریان نماید جزایش بهشت است.پس از آن فرمود: هر كسى امام حسین را بخاطر بیاورد و گریان شود بهشت جزاى او مى‏باشد.نیز از حضرت صادق علیه السّلام روایت شده كه فرمود: هر عمل خیرى كه مخفیانه انجام گیرد ثواب دارد، غیر از گریه كردن براى ما (كه اگر علنا و آشكار باشد ریا نخواهد بود و ثواب خواهد داشت)

زندگانى حضرت امام حسن مجتبى علیه السلام ( ترجمه جلد 44 بحار الأنوار)، ص: 307

تهیه شده توسط : سجاد قاضی



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -