تبلیغات
ولی العصر - توبه

توبه

جمعه 28 مرداد 1390 01:22 ق.ظ

نویسنده : علی رضا خراسانی

اولین گناه ما فراموشی گناهانمان،اولین خطایمان صغیر شمردن آنها و اولین غفلت نابخشودنی مان این است كه خود را منزّه از برخی گناهان می دانیم.كدام گناه در پیشگاه الهی صغیره است؟ چنین می اندیشیم كه اگر این گناه را در مقابل خداوند انجام دهیم مرتكب خطای بزرگی نشده ایم .

امّا در احادیثی از حضرت صادق (علیه السلام) داریم:


بقیه نوشته را در ادامه مطلب بخوانید
           

 

اولین گناه ما فراموشی گناهانمان،اولین خطایمان صغیر شمردن آنها و اولین غفلت نابخشودنی مان این است كه خود را منزّه از برخی گناهان می دانیم.كدام گناه در پیشگاه الهی صغیره است؟ چنین می اندیشیم كه اگر این گناه را در مقابل خداوند انجام دهیم مرتكب خطای بزرگی نشده ایم .

امّا در احادیثی از حضرت صادق (علیه السلام) داریم:          

«الذّنوب كلّها شدیدة»

یعنی هیچ گناهی را نمی توان صغیره نامید كه تمامی گناهان در پیشگاه خداوند شدید و سختند. نمی توان تنها به كوچكی گناهان نگریست بلكه باید دید كه چه كسی را نافرمانی می كنیم.
مگر امام صادق‹علیه السلام› نفرمودند:

«اگر اصرار بر گناهی باشد دیگر آن گناه صغیره نیست.»

و در  توضیح آن فرمودند:

« اصرار بر گناه این است كه نسبت به گناه،لا ابالی شده،پس از انجامش،توبه از آن را لازم نشماریم.»

پس لزومی بر تعدّد و تكرار گناه نیست تا اصرار نامیده شود .
همان حضرت فرمودندکه:

« باید از گناهی ترسید كه كوچك انگاشته می شود.چرا كه آمرزیده نمی شوند.»

باید دانست بزرگترین گناهان ما گناهانی هستند كه با خود می گوییم:

«اگر فقط همین گناه را داشته باشم طوری نیست.»

باید از كوچكترین كرده های خود  ترسید چه بسا همین یك خطا مرا به عذابی ابدی گرفتار نماید. بدیهی است كه اگر چنین نگرشی به وجود بیاید وحشت تمام وجودمان را فرا خواهد گرفت و امیدمان تنها به توبه و بخشایش الهی بسته خواهد شد. امّا اگر چنین وحشتی نباشد،احساس امنیت كرده، رو سوی توبه نمی آوریم.

ما اثر گناه را نمی دانیم و باور نداریم. مثلاً ما هیچگاه سوزن در چشم خود نمی زنیم. چرا كه از آسیبش آگاهیم. پس چرا از فزونی گناهان بر خود نمی هراسیم؟دلیلش ندانستن اثر مخرّب آن است و یا حتی باور نداشتن عذاب الهی و این نتیجه ی مكر شیطان است.

امیرالمؤمنین‹علیه السلام›فرمودند:

«از گناه بر حذر باشید كه بلاها و كمی رزق و هر چه از مصیبت بر شما می رسد از گناه است، و این، همان كلام خداوند است.»

امام باقر‹علیه السلام›نیز فرمودند:

«گناه روی گناه ، قلب را می میراند.»

فراموشی نیز از مشكلات آدمی است.اگر از یاد ببریم چه گناهانی در پیشگاه الهی مرتكب شده ایم، دیگر نیازی به توبه نمی بینیم. برای همین بسیار توصیه شده است وقتی به درگاه خدا می روید اقرار به گناه كنید. اعتراف آدم را می شكند وتا این حالت به وجود نیاید و در پیشگاه الهی نشكنیم، حالت توبه پیدا نمی شود. توبه باید از قلب برخیزد، باید از انتهای وجود بجوشد، زیرا اگر به حقیقت در دل نادم و پشیمان نشویم، حقیقت توبه رخ نمی دهد و تصمیم جدّی بر ترك گناه نمی گیریم.

سیّدی در خواب یكی از دوستانش را كه چندی پیش مرده بود، شاد و خندان دید. از او سؤال كرد كه مرگ برای تو چگونه بود؟ ناگاه چهره اش در هم شد و گفت : بسیار سخت. ولی علی بن موسی‹علیه السلام› شفاعتم نمودند. امّا هیچ ضمانتی برای این دستگیری ها نیست.

حتی امیرالمؤمنین‹علیه السلام›فرمودند:

«تكیه بر شفاعت ما نكنید، چرا كه گاهی شفاعت ما بعد از سیصد سال به فریادكسی می رسد.»

پس نمی توان  به دلگرمی شفاعت ائمه گناه كرد.

سؤال:آیا می دانید بزرگترین مصیبت چیست؟

توضیح:آن مصیبت بزرگ كه اكثر ما حتی آن را مصیبت نمی دانیم غیبت امام زمان‹علیه السلام›است. و چون آن را مصیبت نمی دانیم برای رفعش هم دعا نمی كنیم.

خود ایشان فرمودند:

«آنچه سبب شده ما از چشم ایشان غائب باشیم،گناهانی است كه از آنان به ما می رسد وما از آنكه شیعیانمان چنین می كنند در رنج و اندوهیم. »

امّا با تمام بی توجهی ما، ایشان هنوز ما را از یاد نبرده اند و فرمودند:

«ما در مراعات حال شما كوتاهی نمی كنیم،كه اگر اینطور بود، مشكلات و سختی های روزگار، پشتتان را در هم می شكست.»

اگر ما هم كمی به فكر ایشان باشیم اثر دستگیری هایشان را بیشتر حس می كنیم.

امام زمان به ما التماس دعا گفته اند و فرموده اند:

 «برای فرجم بسیار دعا كنید»

گریزی به راه های توبه:

آری؛این شب ها باید توبه كرد. باید اشك ریخت،التماس كرد،ضجّه زد و راه آمرزیده شدن هم همین است. ولی راه میانبری هم وجود دارد.

در شب قدر می توان صاحب وقطب عالم وجود را شفیع خود قرار داد و از او خواست برای ما طلب عفو كند.

در زیارت آل یاسین داریم:

«سلام بر تو،ای آنكه در حال حمد واستغفار هستی        »

امام زمان‹علیه السلام› از كدام گناه استغفار می كنند؟ آیا جز گناهان شیعیان وفرزندان خود؟

امام زمان‹علیه السلام›ناگفته برای ما دعا می كنند! حال اگر سراغشان برویم وطلب استغفار از گناهانمان را نماییم برایمان طلب آمرزش نمی كنند؟

امام زمان نیز حاجاتی دارند. ایشان نیز در غیبت ، انتظار فرج خود را می كشند.پس چرا ما به یاد ایشان نبوده و دراین شبهای الهی برای ایشان دعا نكنیم؟

اگر در این شبها خود را از یاد برده و فقط برای ایشان دعا كنیم نه تنها ضرر نكرده ایم، بلكه بزرگترین سود را در زندگیمان کرده ایم ، زیرا وقتی ما برای ایشان دعا كنیم از دعای مستجاب و سریع الاجابه ی ایشان بهره مند می شویم.

پس بیایید در این شبهای بی قراری؛ شب های قدر؛ شب های استجابت دعا؛ خالصانه و بی ریا وازاعماق وجود، با سوزدل، بر رفع درد دردمندعالم وجود، امام غریب خود، امام عصروزمان‹علیه السلام› راازخداوند بخواهیم تا بلكه شاهد خروجشان از پرده غیبتی كه هزاروهفتادودوسال است كه كنار نرفته، باشیم.تا مگر لبخندی از شادی بر لبانشان بنشیند.
       
انشاءالله

برگرفته از كتاب شب های بی قراری، نوشته ی دكتر سیّد محمد بنی هاشمی.               

 




دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: احیا ، قدر ، شب قدر ، توبه ، گناه ، آمرزش گناه ، الله ، صادق ، شفاعت ، شب های بی قراری ، شیعه ،
آخرین ویرایش: چهارشنبه 9 شهریور 1390 07:55 ق.ظ